Missa in limba natzionale o in limba vernaculare?

Riflessione subra de su paràgrafu 36
de su I Capìtulu de su Sacrosanctum Concilium

Su deretu canònicu istùdiat sas normas de sa Crèsia catòlica e de sos membros suos. Istabilit sas règulas chi devent èssere impreadas intre sos àmbitos eclesiales (tantu pro nàrrere sa Sacra Rota, su Tribunale eclesiàsticu, s’amministratzione interna de sa Crèsia) e règulat su cumportamentu chi sos praticantes devent tènnere in su respetu de sa Crèsia.
In sa versione italiana de su paràgrafu 36 de su I capìtulu de su Sacrosanctum Concilium s’allegat de s’impreu de su latinu e de sas limbas natzionales in sa liturgia.
Custu documentu faghet semper riferimentu a s’impreu de sa limba natzionale in sa missa sende chi s’impreu de custa torrat ùtile a su pòpulu, ma non faghet riferimentu mai a una limba ispetzìfica pro terrìtoriu. In sa versione italiana s’allegat medas bortas de limba “natzionale” e custu agetivu non est prèsente in sas àteras versiones. Su latinu narat de “linguae vernaculae”, su portughesu de “lìngua vernàcula”, su catalanu de “llengua vernacla”, su castellanu de “ lengua vernàcula”, s’inglesu de “the vernacular language”. Comente si podet bìere in peruna de custas versiones b’est sa paràula “natzionale”. Diat pàrrere chi sa CEI (Cunferèntzia Episcopale Italiana) apat fatu unu pretzisu issèberu polìticu: a che bogare cale si siat importàntzia a sas limbas minoritàrias presentes in s’Istadu italianu e cunfirmare imbetzes sa fortza possente de sa limba italiana. Una cosa meda ispantosa custa, pròpiu como chi su Papa paret favorevole a s’impreu de totu sas limbas presentes in su territoriu natzionale pro nàrrere sa missa.
Si pensamus chi in Catalugna, dae sa publitzidade a sa missa, est fatu totu in catalanu, comente mai in Sardigna (forte de un’ìstoria manna in sos sèculos e de sas traditziones suas) sa limba chi est identidade nostra no est reconnota in perunu àmbitu?
Custu master at a èssere letzione manna pro agiùdare totu cussos chi cherent o nono chi sa limba nostra at èssere una die impreada non petzi in sa publitzidade ma finas in sa missa pro pregare su Deus nostru chi nos at dadu s’intelletu e sa fortza de sarvare s’identidade nostra pro èssere pandela in su mundu a curtzu de totus cuddas limbas chi ant paga defensa.

15 de Maju 2007 Angela Crisponi e Giovanna Tuffu